Συνέντευξη του Χρήστου Δαραμήλα στην Μαρία Κατσικαδάκου και στο GlykouliGr. Ο Χρήστος Δαραμήλας είναι πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σωματείων – Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη και πρόεδρος του Συλλόγου Διαβητικών Θεσσαλονίκης «ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ».

Το πρώτο πράγμα που θέλω να σε ρωτήσω είναι αν ο διαβήτης είναι πάθηση ή είμαστε στο μοτίβο ότι είναι τρόπος ζωής;

Όχι δεν είμαστε στο μοτίβο ότι είναι τρόπος ζωής. Είναι μια χρόνια πάθηση η οποία θέλει απαραίτητα ιατρική υποστήριξη και οπωσδήποτε απόκτηση γνώσεων και του ίδιου του ατόμου. Είναι πάρα πολύ σημαντικό και το ίδιο το άτομο που πάσχει από σακχαρώδη διαβήτη να αποκτήσει γνώσεις σε σχέση με το διαβήτη του, για να μπορέσει να αξιοποιήσει τις θέσεις, τις πληροφορίες, τις συμβουλές που του έχει δώσει ο θεράπων ιατρός του. Η προσωπική μου άποψη είναι πως ο σακχαρώδης διαβήτης δεν είναι τρόπος ζωής. Ο «τρόπος ζωής» είναι μια επιλογή. Ο διαβήτης είναι κάτι που δεν επέλεξα να έχω, είναι κάτι το οποίο εμφανίστηκε στη ζωή μου και στην καθημερινότητά μου. Είναι μια χρόνια πάθηση η οποία θέλει συνεχή παρακολούθηση, συνεχή εγρήγορση και συνεχή υποστήριξη, σε οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτή. Είτε αυτό είναι φαρμακευτική αγωγή, μέτρηση γλυκόζης, καινούργια συστήματα παρακολούθησης γλυκόζης, καινούργια συστήματα χορήγησης ινσουλίνης και έχουν σχέση με το διαβήτη τύπου 1, είτε εκείνα που αφορούν το διαβήτη τύπου 2.

Θεωρείς ότι είναι πιο δύσκολο για τους διαβητικούς να δουλεύουν υπό αυτές τις συνθήκες; Πιστεύεις ότι ο διαβητικός μπορεί να γίνει πιλότος, μπορεί να πάει στο στρατό, μπορεί να γίνει πυροσβέστης;

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι μπορεί να έχουμε αντοχές, μπορεί να έχουμε ψυχική και σωματική δύναμη. Γνωρίζω πολλούς ανθρώπους που έχουν διαβήτη και είναι πολύ γυμνασμένοι. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Κάποια επαγγέλματα απαιτούν μεγαλύτερη και ιδιαίτερη προσοχή. Ένα άτομο με διαβήτη σε κατάσταση υπεργλυκαιμίας ή υπογλυκαιμίας ίσως να μην μπορεί εύκολα να αντεπεξέλθει. Είναι κάποια πράγματα, λοιπόν, στα οποία ο διαβήτης βάζει περιορισμούς. Από την άλλη πλευρά, ο διαβήτης καταρρίπτει και εμπόδια: όταν ένας άνθρωπος αποκτά διαβήτη, άθελά του, γίνεται και πιο συνειδητοποιημένος. Αναλαμβάνει ευθύνες ακόμα και σε πολύ μικρές ηλικίες σε σχέση με τη διαχείριση της υγείας του. Έτσι μπορεί με πιο εύκολο τρόπο να υποστηρίζει και να λύνει καταστάσεις. Πρέπει το διαβήτη να τον δούμε σαν συνοδοιπόρο. Ούτε ως εχθρό, αλλά ούτε και ως φίλο.

Παίρνουμε ένα επίδομα πρόνοιας, δηλαδή εμπλεκόμαστε με την ΕΣΑμεΑ. Μίλησέ μας λίγο γι’ αυτό.

Το επίδομα πρόνοιας δίνεται αρχικά στους άνεργους, έμμεσα ασφαλισμένους και με μηδενικό εισόδημα. Από το 1963 υπάρχει το νομοθετικό πλαίσιο που ορίζει ότι άτομα με χρόνιες παθήσεις ή με αναπηρίες, συγκεντρώνουν ένα ποσοστό αναπηρίας και με βάση αυτό το ποσοστό αναπηρίας μάς δίνεται η δυνατότητα να έχουμε κάποια κεκτημένα στη χώρα μας. Το ποσοστό αναπηρίας δεν είναι ταυτότητα ανάπηρου. Σημαίνει πως η υγεία μου δεν είναι 100% «φυσιολογική», ότι η υγεία μου χρειάζεται μια υποστήριξη. Άρα αυτό το ποσοστό αναπηρίας που μου δίνουνε το χρησιμοποιώ για να μπορώ να έχω κάποια κεκτημένα, για κάτι το οποίο δεν επέλεξα να έχω. Το επίδομα δεν είναι μια οικονομική ενίσχυση ώστε να χρησιμοποιώ τα χρήματα για την καλοπέρασή μου. Ο διαβήτης είναι μια πολυδιάστατη χρόνια πάθηση, δεν είναι μόνο οι ταινίες μέτρησης σακχάρου, οι ινσουλίνες κλπ. Θέλει σωστή διατροφή, άσκηση και ψυχολογική υποστήριξη. Άρα το προνοιακό επίδομα είναι μια οικονομική υποστήριξη την οποία αναγνωρίζει και μου προσφέρει το κράτος και για την οποία με νύχια και με δόντια πολέμησε η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ να διατηρηθεί, ώστε να υποστηρίξω καλύτερα την υγεία μου σε ανάγκες που δεν καλύπτει ο ασφαλιστικός μου φορέας.

Όσον αφορά την ΕΣΑμεΑ, πρέπει να κατανοήσουμε ότι η Ελλάδα λειτουργεί με ένα πολύ συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο. Οι σύλλογοι που υπάρχουν κατά τόπους σε όλη την Ελλάδα είναι αρκετοί. 24 συλλόγους, μόνο, έχει στη δύναμή της η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ.  Είναι πρωτοβάθμια σωματεία. Δευτεροβάθμιο όργανο θεωρείται η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ και φροντίζει να λύνει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με διαβήτη στη χώρα μας. Τα τοπικά προβλήματα λύνονται απευθείας από τους συλλόγους. Η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ απευθύνεται και είναι μέλος του τριτοβάθμιου αναγνωρισμένου από το ελληνικό κράτος συνδικαλιστικού οργάνου για τους ανθρώπους με αναπηρίες και χρόνιες παθήσεις. Αυτό μπορεί να εξυπηρετήσει στο ότι τα τριτοβάθμια συνδικαλιστικά όργανα έχουνε νόμιμα θέσεις σε οργανισμούς, σε διοικητικά συμβούλια, όπου εκεί ακούγεται η φωνή των ανθρώπων που έχουν μια χρόνια πάθηση ή μια αναπηρία και λαμβάνεται σοβαρά, στο τραπέζι των αποφάσεων, η θέση μας. Άρα το να μην εμπλεκόμαστε με την ΕΣΑμεΑ θα ήταν ένα πρόβλημα διεκδικήσεων και κεκτημένων. Ό,τι δικαιούται σήμερα ένα άτομο με διαβήτη στη χώρα μας, είτε αφορά το διαβήτη τύπου 1 είτε το διαβήτη τύπου 2, είναι κατοχυρωμένο βάση νομικού πλαισίου σύμφωνα με το ποσοστό αναπηρίας που η ΕΣΑμεΑ βοήθησε να κατοχυρώσουμε. Είναι πολύ λίγα τα κεκτημένα που έχει ένα άτομο με διαβήτη μόνο με την επωνυμία της πάθησης.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη του Προέδρου εδώ

Καλωσήρθατε στον Γλυκό Πλανήτη!

Εγγραφείτε στο newsletter μας για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας!
Email address
First Name
Last Name
Secure and Spam free...